Portobelo en Nombre de Dios

Even terug in de tijd. Panama werd net zoals de rest van Zuid-Amerika veroverd door de Spanjaarden. Columbus was hier pas in 1502 maar voor hem was er een onbekende ontdekker, de bemanning van zijn schip was

uitgehongerd en het ging zeer slecht aan boord. Er kwam land in zicht en hij sprak de legendarische woorden : “Hier gaan we aan land in God's naam” wat in het Spaans is “Nombre de Dios” en zo kreeg dit plaatsje zijn naam die het nu nog steeds heeft. Nombre de Dios werd de belangrijkste doorvoerhaven voor al de schatten die er geplunderd werden in onder andere Peru. Het was de plaats waar het land dat doorkruist moest worden het smalst was.

Rond 1570 werd deze haven kort en klein geslagen door Francis Drake en de Spanjaarden verhuisden naar Portobelo. Hier werd een Fort, een batterij en een kasteel gebouwd om rovers en zeerovers en andere vijanden te bekampen.

Deze twee plaatsen waren het ons hoofddoel vandaag.

We vertrokken dus vanmorgen vanuit ons hotel eerst naar Portobelo. Daar bezochten we de ruines van het Fort en de batterij .Het kasteel is aan de andere kant van de baai en is moeilijk te bereiken er zijn ook zo goed als geen resten meer van want de Amerikanen gebruiken deze stenen voor de bouw van het Panama kanaal.

Het fort en de batterij zijn zeer fel in verval. Na de vernielingen van einde 19 de eeuw is er niets aan hersteld. 

 

Er zijn de dikke muren en de bewakingstorentjes langs de Caraïbische kust en de lopen van de kanonnen liggen nog aan de schietgaten. Het is wel indrukwekkend zeker als je de geschiedenis kent die erachter zit. Het is nu wel werelderfgoed, maar de Panamese staat doet hier niets mee. Er komen zeer weinig bezoekers. Als zoiets bij ons zou zijn zou het een trekpleister zijn en zou het gerestaureerd worden.

Na Portobelo reden we verder naar Nombre de Dios. Hier zijn geen resten meer over van het fort of van de verdedigingswerken. Niets herinnert nog aan deze tijd, maar alleen de naam en de geschiedenis deed ons beslissen tot daar door te rijden om toch eens te gaan zien. Er is niks te zien.... Aan de ene kant van het 1000 inwoners tellende dorpje, wonen vissers langs de Caraïbische kust, die hier helemaal niet indrukwekkend is en aan de andere kant van het dorpje zijn er enkele 'nieuwere huisjes'

Daarna reden we terug richting hotel waar we net op tijd waren om te genieten van een tropisch onweer. Onze kamer is op de 5de verdieping en ligt op een berg. Rondom allemaal oerwoud. In de verte lag Panama stad nog in de zon te blinken terwijl bij ons een onweer overtrok. Stilaan trok alles toe. De stad verdween, de bergen verdwenen, enkel bliksem, donder en regen en daar hebben wij een uur staan op kijken vanop ons terras. Weer kan ook als het slecht is toch heel mooi zijn.....

Na de bui zijn we naar Gamboa gereden, het dichtst bijzijnde dorpje hier. We waren tot nu toe enkel aan de boot ramp geweest voor ons vertrek en aankomst naar Jungleland, het dorp zelf hadden we nog niet bezocht.

Vaststelling ook hier, er is niks te zien. Vroeger was dit een mooi dorpje waar de rijke Amerikanen woonden die aan de bouw van het Panama kanaal hielpen. Mooie huizen met verzorgde tuinen (naar het schijnt). Nu is het vergane glorie. De huizen zijn aan 't vervallen en er is geen enkele winkel of andere handelszaak. Het enige interessante is dat het Panama kanaal voor de deur ligt. Misschien lijkt het nu alsof we een saaie dag hadden, maar dat is helemaal niet zo. Dit is het leven zoals het is, en zo willen wij het zien. Niet alleen het toeristische is voor ons belangrijk .

Het verkeer hier daar moeten we toch elke dag aan wennen. Je geraakt nergens zonder dat je de weg vraagt. Alles is enorm verwarrend omdat er geen wegaanduidingen zijn. De richting ergens naartoe staat pas op de splitsing of afslag zelf aangeduid (als er die al is) wat op een autostrade wel vervelend is. Als je ergens de weg vraagt moet je ook zien aan wie je dat vraagt. De meeste mensen kennen blijkbaar alleen hun eigen straat, en weten geeneens de namen van de dorpen of plaatsen rondom hun. Een kaart moet je hun al helemaal niet tonen, want ze kunnen niet zeggen waar op die kaart we ergens zijn, 't is dan alsof ze iets in 't Chinees voor hun neus krijgen. Zelfs toen we gisteren de weg vroegen aan een tolhuisje op de autostrade, wist de man die in dat huisje staat om de wegentol te innen niet waar hij ergens stond. Raar toch!

Jungleland : Monkey Island

29 september

De jungle is toch wel een speciale leefomgeving. Wij zullen er nooit aan wennen.....We hebben het nu één dag en één nacht meegemaakt en het geeft ons een goed beeld hoe het leven er is. Het is er voor te beginnen héél mooi, daarover bestaat geen twijfel, maar het is broeierig, heet en vochtig. Nu verbleven wij nog in een lodge die aangepast was aan de toeristen, dus dat was al beter dan het normaal is. Er was elektriciteit via een generator en het water van de douche kwam rechtstreeks uit het meer. Je voelt je eigenlijk niet echt proper na zo'n douche, het is hetzelfde als zwemmen in dat meer. Maar we hebben heel hard genoten, dat in alle geval.

Vandaag zijn we eerst naar Monkey Island geweest, aan de ene kant van het eiland wonen de Capucijnen aapjes, ze zijn superlief en kwamen aan de boot nootjes halen nadat onze gids hen geroepen had door speciale geluidjes te maken. Ze kwamen van alle kanten uit de bomen naar beneden gezakt en sprongen zo op onze boot. Een aapje was zo slim, dat hij wist dat ik nog een nootje over had, dat ik voor een ander aapje bewaard had. Hij wou niet weggaan bij mij tot hij ook dat laatste nootje kreeg. Er was ook een mama aapje bij met de baby op de rug, kei lief!

Aan de ander kant van het eiland leven de tamarin aapjes of zoals ze hier genoemd worden de titi's. Ze zijn heel klein – zo ongeveer de grootte van een katje van 3 maanden – hebben een witte buik en witte zijkant en een bruin-zwart gestreepte rug, hun pelsje is zijdezacht en ze zijn gek op bananen. Ook deze aapjes kwamen uit de bomen naar beneden om bij ons banaan te eten. Ik kon ze zelfs strelen.

Er wordt zeer respectvol met deze beestjes en hun habitat omgegaan. Het aantal bezoekers is gering en er wordt nooit op het eiland gegaan. Bezoek is altijd vanaf de boot.

Na het aapjes kijken werd het tijd om voor de lunch te gaan zorgen. Wij die dachten op 'vakantie' te zijn hadden de taak gekregen vis te vangen voor de lunch. “No fish no food” was de uitspraak van de chef. Dus wij die nog nooit gevist hadden kregen een hengel in de hand gedrukt en we werden succes gewenst bij de vangst. Gelukkig was er een echte Panamese visser die ons hielp bij het aas aanhangen, ons leren hoe we de lijn moesten uitgooien en hij bracht ons ook naar een rijke visgrond. De eerste vis van de dag werd al na vijf minuten door Guido binnengehaald (was dit beginnersgeluk? ) en het was een serieuze grote zoals op de bijgevoegde foto te zien.

Terug in de lodge aangekomen werd onze catch of the day door de chef klaargemaakt. Verser kon dit niet zijn en 't was lekker en veel.

Namiddag zijn Guido en de baas nog een kano tocht naar een waterval gaan doen, ik heb gechilled in de hangmat.

Zo was onze jungledag ook al weer ten einde en nu zijn we in Summit hotel in Paraiso vlakbij Gamboa. Het is een golfhotel met heel groot golfterrein en ook een stuk natuurpark. Hier zitten ook aapjes, capibara's en nog wat andere dieren, maar vandaag hebben we nog geen tijd gehad om te gaan zien, da's voor morgen, we zijn hier 2 nachten.

Van Panama City naar Junglelodge in Gamboa

Gisteren in Junglelodge hadden we geen internetverbinding, vandaar vandaag een verslagje van de twee afgelopen dagen.

28 september

De dag begon niet al te succesvol. Vanmorgen zijn we eerst naar de luchthaven gereden met de taxi om daar onze huurwagen op te halen.

We gingen richting Panamakanaal rijden waar we een bezoek gingen brengen aan de belangrijkste sluizen. Om daar te geraken wilden we kostte wat kost Panama City vermijden, omdat we wisten dat we daar gegarandeerd en in gigantische files gingen terechtkomen en onze weg hopeloos gingen verliezen.

Wij dus een andere weg uitgestippeld, langs de noordkant van de stad. Zou normaal geen probleem mogen zijn, ware het niet dat de weg die we wilden volgen en die op de kaart stond er nog niet lag en plaatsaanduidingen hier in Panama eerder een zeldzaamheid zijn en als ze er al zijn is het op het laatste moment als je voor een splitsing staat en dan plots moet beslissen welke richting je uitgaat. Kies je fout, pech dan kan je ofwel een grote omweg maken of proberen opnieuw op je beginpunt uit te komen en opnieuw te beginnen. We hebben de beide opties geprobeerd en daardoor enorm veel tijd verloren.

De sluizen hebben we vandaag niet meer kunnen bezoeken, we waren daar pas na 11 uur en om 16 uur moesten we al aan de boot ramp in Gamboa staan om afgehaald te worden voor onze Jungle tocht.

We zijn dus maar naar ons hotel van morgen avond gereden om alvast onze bagage daar af te zetten. Naar Junglelodge nemen we alleen het hoogst noodzakelijke mee en niet heel onze bagage.

Iets na vier uur werden we dus opgehaald door een bootje en voeren we over het Panamakanaal tot aan Junglelodge, een drijvend huis/boot waar we een dag en een nacht verblijven. 

We zijn hier de enige gasten, en het is hier dus superrustig. Zo afgelegen als hier zijn we nog nooit geweest. Er is niks van andere menselijke bewoning kilometers in de omtrek en die omtrek bestaat uit water en Jungle.

Vanavond hebben we eerst de zonsondergang bewonderd, daarna heeft de chef des huizes ons een lekkere maaltijd klaargemaakt en daarna zijn we op nachtsafari geweest met de boot. Toch wel een heel unieke ervaring. Je ziet 's nachts meer dan je je zou kunnen voorstellen. In het begin bleef het bij enkele vogels en wat vleermuizen, maar daarna zagen we vogels die al aan 't slapen waren, krokodillen en zelfs een baby krokodil die onze gids zomaar uit het water graaide en die wij dan ook eens mogen vasthouden hebben. 

Leguanen, salamanders en zelfs een luiaard hebben we gespot.

De tocht duurde een dik uur en als we weer terug in de lodge waren liet de chef ons nog kennis maken met de gekko-eating-monster. Het is een nachtaapje dat hier op en rond de boot woont en die verlekkerd is op gekko's. 

 Hij ziet eruit als een Gyzmo, is superlief en niet bang van mensen. Zoiets zou ik thuis ook nog wel willen hebben......

Panama City

Na een vlucht van iets meer dan 10 uur kwamen we gisteren namiddag rond half 5 plaatselijke tijd aan op Panama airport. Het tijdsverschil met België is 7 uur, dus het was toen eigenlijk half 12 zondag avond. Vooraleer we nog eens eerst door de paspoortcontrole, daarna de bagage afhaling en daarna door de douane controle waren was het al snel 2 uurtjes verder. Alle bagage wordt bij aankomst serieus gescand op verboden producten en dat zijn hier niet alleen drugs, maar ook vers fruit en wie weet welke andere voedingswaren.

Nog een half uurtje met de taxi tot aan ons hotel in het centrum van Panama en we konden eindelijk uitblazen. Dat we een rustige avond hadden zal niemand verwonderen denk ik. Buiten een pintje aan de bar is er niet veel meer gebeurd.

Onze kamer ligt op de 21ste verdieping en we hebben zicht op de Pacific Ocean. Gisterenavond was het al donker dus hadden we daar niet veel aan, maar 't is wel geen mis zicht zo hoog over de stad met de zee in de achtergrond.

Probleem nummer één deed zich al snel voor in onze kamer, de airco was lek en daardoor stond er een grote plas water in de kamer. De service is hier wel goed, na een melding aan de receptie was het lek binnen de 10 minuten gemaakt en we zitten weer droog.

Zoals verwacht waren we vanmorgen vroeg wakker. Om 7 uur zaten we als eerste aan het uitgebreide ontbijt.

Voormiddag hebben we een bezoek gebracht aan Casco Viejo, dit is het oude stadsdeel van Panama. Er staan veel oude huizen, oude kerken en klooster en een hele mooie kathedraal uit 1688. Voor er dit stuk van Panama city was was er Panama la Vieja – de eerste hoofdstad – een stuk verderop, daar stonden opslagloodsen en ook een kathedraal, deze zijn in de loop der tijd vernield en de kathedraal op de Plaza de Independencia die we vandaag bezochten is gedeeltelijk opgetrokken met de stenen van de ruïnes van de oorspronkelijke kathedraal. 

Er is ook een herdenkingsmonument aan de Fransen, die hier oorspronkelijk begonnen met de aanleg van het kanaal, maar daarin faalden.

Het presidentieel paleis konden we niet bezoeken, maar we mochten er na een grondige controle van onze tas 'voorbij' lopen. Er staat een wachtpost voor het paleis en je wordt in 't oog gehouden tot je aan de andere kant weer de andere wachtpost voorbij loopt. Het mooiste is de grote ingang met fontein waar er witte reigers in de fontein leven. Het paleis wordt door de aanwezigheid van deze vogels het Palacio de los garzas (paleis van de reigers) genoemd.

Van verschillende kanten hadden we van hieruit ook zicht op de moderne skyline van de stad.

Op een halve dag waren we hier echter wel klaar. Dus even terug naar het hotel en namiddag zijn we naar Parque Natural Metropolitana geweest. Het is een stuk Jungle midden in de stad. Er zijn verzorgde wandelpaden in de jungle en je zou er ook wel wat dieren kunnen zien, maar dat geluk hadden wij niet....De wandeling was best vermoeiend. Het is 30° en de luchtvochtigheid is zeer hoog, elke inspanning telt dus minstens dubbel. 

 Na onze wandeling waren we uitgeput en doorweekt, tijd dus om terug naar het hotel te gaan. De dagen zijn hier ook redelijk kort, om iets na 6 begint het donker te worden en om half 7 is de dag echt voorbij. We hebben de dag dan maar afgesloten met een lekkere Mojito op één van de vele terrasjes,

We zijn bijna weg!

September is intussen weer ver gevorderd, we hebben een heerlijke zomer achter de rug in België en dus wordt het  - zoals jullie intussen al gewend zijn van ons – stilaan tijd om andere horizonten op te zoeken.

Op het laatste moment werd het echter nog een beetje spannend.

Kan onze lang geplande reis wel doorgaan?  Op 13 augustus werd Guido geopereerd.  Het netvlies van zijn linkeroog was gescheurd, gevaar was zelfs dat hij het zicht aan één oog zou verliezen.  Gaat dit op tijd genezen zijn?  Mogen we vliegen?  Maar toch als je zoiets aan de hand hebt wordt reizen plots een bijzaak. 

Al bij al kreeg Guido groen licht, het oog herstelde zich goed na de operatie en reizen en vliegen is geen probleem, we gaan het echter een beetje rustig aan moeten doen, geen wilde dingen, niet duiken of quad rijden op Curaçao, geen te zware jungle wandelingen in Panama, maar daar passen we ons netjes aan aan, we zijn al lang blij dat we kunnen gaan!

Op 26 september vertrekken we dus  en zoals jullie al lazen zijn er twee bestemmingen die we ideaal aan elkaar kunnen koppelen, Panama en Curaçao

Eerst gaan we 16 dagen naar Panama en daarna vliegen we nog voor 5 dagen naar Curaçao.

Of 16 dagen Panama genoeg is, misschien niet, maar je kan nooit alles zien van een land, dus hebben we er enkele kersen van de taart gepikt en hopen op die manier een mooie indruk te krijgen van dit Midden Amerikaans land.

Eigenlijk hadden we ook wel eens zin om naar een Nederlands Caraïbisch gebied te gaan, maar daar we geen strandliggers zijn was een echte volledige vakantie daar naartoe toch niet zo wat wij in gedachten hadden.

Nu wil het toeval, dat er op Curaçao een ex-collega van Guido woont (hij is oorspronkelijk van daar, maar woonde enkele jaren in Nederland en werkte toen bij Habufa) en het zou leuk zijn hem en zijn familie eens te bezoeken, dus Curacao ligt slechts op 2 uurtjes vliegen van Panama, en onze keuze was snel gemaakt.

Panama is zowat de “brug” tussen Noord- en Zuid-Amerika. Het ligt iets boven de Evenaar op 8° Noorderbreedte.  Het land is iets groter dan Ierland en telt 3,6 miljoen inwoners.

Panama is een land van contrasten.  Naast de enorme wolkenkrabbers van Panama City is er de oude wijk Casco Viejo, het culturele centrum van de stad.

Er zijn bounty eilanden en tropische stranden.  Panama is een smeltkroes van verschillende etnische groepen, waaronder zeven Indianenstammen.  Er zijn de Kuna Indianen, woonachtig aan de Caraïbische kant van Panama.  De Ngöbe stam is de grootste autonome Indianengemeenschap van het land.Ook zij hebben ee prachtig woongebied, de tropische eilandengroep Bocas del Toro en ook het midden van Panama.

Er leven veel dieren in de regenwouden van Panama, maar vele gebieden zijn moeilijk toegankelijk zoals de Provincie Darien waar geen enkele weg tot aan de Colombiaanse grens gaat

Allerhande andere wetenswaardigheden zal ik vermelden in de dagelijkse blog.

We gaan ervan uit, dat we meestal wel hotels hebben waar wifi is zodat we dagelijks een update kunnen doen.

Over Curaçao vertel ik ten gepaste tijde wel wat meer.

We gaan proberen het voor jullie ook een beetje boeiend te houden en hopen hiermee al een beetje geteast te hebben.

Op het kaartje kan je ruwweg onze reisroute door Panama volgen.