Laatste dag Curaçao

Eigenlijk voorlaatste dag maar we vertrekken morgen middag naar de luchthaven dus veel zullen we niet meer kunnen doen.

Vandaag was een rustigere dag.

Vanmorgen zijn we naar de Hato Caves geweest, vulkanische grotten met stalactieten en stalagmieten. We hadden wel de pech dat er vannacht een grote cruiseboot aangemeerd was in Willemstad en dat die passagiers vandaag overal in bussen rondgereden werden (in zo'n cruiseboot zitten met gemak 3.000 à 4.000 personen... Het was dus veel drukker dan normaal aan. De grot viel eigenlijk een beetje tegen. We hebben al op verschillende plaatsen grotten gezien en deze waren toch wel van de minste.

In het begin van de rondleiding werd er op gewezen dat deze grotten een bijzonder biotoop hebben dat niet verstoord mag worden door toeristen die bijvoorbeeld foto's maken met flashlights. Groot was onze verwondering dan ook dat er in deze grotten betonnen voetpaden, trappen, randen en ijzeren railings waren gemaakt voor het gemak van de toerist. Het is een warme grot en de luchtvochtigheid is er heel hoog, het is eigenlijk een sauna, maar voor het comfort van de toerist waren er overal reuzegrote ventilators gezet. Als je het mij vraagt verstoort dit toch wel het hele ecosysteem want hierdoor drogen die paar waterdruppeltjes die nodig zijn voor het vormen van de druipstenen toch op.....Na ja wij zullen wel te kritisch zijn waarschijnlijk maar het leuke aan het bezoek hier waren de vele leguanen die hier overal rondlopen en rondhangen. Ze zijn echt prachtig!

Ons hotel bestaat uit 2 delen. Deel één is waar wij logeren, het gerestaureerde historische dorpje in Willemstad. Het tweede deel ligt 40km verderop en is een strandresort. Daar zijn we naartoe gereden. Bij het resort hoort een prachtig strand uiteraard, maar spijtig genoeg met heel veel keien dus niet zo leuk voor te zwemmen. We hebben ons dan maar aan het zwembad geïnstalleerd en eindelijk toch eens een splashke in het zwembad gedaan.

Terug in Willemstad zijn we nog een beetje in de stad gaan rondlopen en een terrasje gaan doen, de dag was zo weer om

Met Orlando en Maya opstap

Als we voor onze reis vertelde dat we op naar Curaçao gingen, was de eerste reactie steeds: “ah lekker strandvakantie!”

Maar Curaçao is zoveel meer dan strand! Wij zijn nu twee volle dagen op het eiland aan 't rondtoeren, hebben nog maar één volledige dag over en we stellen nu al vast dat we niet alles gezien gaan krijgen.

Vanmorgen haalden Orlando en Maya ons af aan het hotel. Zij gingen ons rondleiden op hun Curaçao. Niks beter dan zo'n plaatselijke gids.

Eerst gingen we naar een struisvogelfarm. We kregen er een heel leuke rondleiding. Er werd ons verteld hoe de farm werkt. Niets gaat verloren. Naast de struisvogels zijn er hangbuikzwijntjes die alle restjes die de struisvogels niet opeten, wel opeten. Zij dienen ook om de restjes van het restaurant te recycleren. Verder heeft de farm 3 Nijlkrokodilen die de grotere resten verwerken, zoals het slachtafval want inherent aan een struisvogelfarm is dat er ook struisvogels geslacht worden. Verder zagen we een struisvogel van ei tot kuiken tot volwassen dier. We mochten struisvogels voeren en op een ei gaan staan. Zo'n ei kan tot 100 kg dragen. 

Tot vreugde van Guido en Orlando vond er daar ook juist een fotoshoot plaats van de kandidaten van de Miss World verkiezingen... Konden we de dames onverwacht ook eens van dichtbij zien...

Na de struisvogelfarm bezoek aan een Aloë Vera plantage Uitgestrekte velden Aloë vera waarvan allerlei huidproducten gemaakt worden.

Verder nog bezoek aan St Jorisbaai, een bijna binnenwater met een heel hoog zoutgehalte, Playa Kanoa, een trekpleister voor surfers waar de zee tegen de rotsen beukt.

Vanmiddag lunch bij Orlando en Maya thuis en daarna ging onze tocht verder.

Voormiddag zaten we vooral aan de Oostkant van het eiland, namiddag ging het verder naar het westelijke deel.

We bezochten Het landhuis Chobolobo, waar de Blue Curaçao gemaakt wordt. Dit drankje wordt van de schil van een zeer zure soort sinaasappel gemaakt en is oorspronkelijk wit, de blauwe kleur is enkel kleurstof en hij kan net zo goed geel of rood of groen zijn 't is dezelfde smaak.

Verder naar landhuis Jan Kok. Het ligt aan de St. Marie Baai en dit was vroeger een zoutpanne. Het huis dateert van begin 18 de eeuw en rond 1860 werkten hier 100 slaven. Nu is het een kunstgallerij met werken van de Curaçaoaanse kunstenares Nena Sanchez. Prachtige kleurrijke dingen zijn hier te zien.

Op de zoutpanne zelf – die momenteel niet meer geëxploiteerd wordt – zagen we flamingo's. 

We reden verder tot westpunt waar Orlando en Maya een buitenverblijfje hebben en dan reden we terug naar Willemstad via enkele mooie baaien en langs Kristofelpark. Dit is een opsomming van de dingen die we vandaag zagen en bezochten en het was een drukke dag. We zijn moeten stoppen omdat de landhuizen gesloten waren en omdat het donker geworden was. Op het eind van de dag afscheid genomen van Orlando en Maya met de belofte binnenkort nog eens ergens af te spreken...

Op verkenning in Curaçao

Strandvakantie op Curaçao, intussen weten wij ook wat dat is. Of het ons ding is of niet is een andere zaak, maar we hebben in alle geval paradijselijke stranden gezien vandaag.

Ons plan was om vanuit Willemstad naar het meest westelijke punt van het eiland te rijden. Deze plaats noemt – hoe origineel kan het zijn – Westpunt. Via verschillende landhuizen, die een overblijfsel zijn van de Nederlandse koloniale periode, kwamen we eigenlijk al veel te laat daar aan.

De landhuizen zijn prachtig! We bezochten landhuis Papaya, een vriendelijk ogend framboosrood huis uit 1850.

 Vroeger het huis van een slavenhandelaar met er rondom knoeks, dat zijn slavenhuisjes. Nu is het huis een opvangcentrum voor drugs- en drankverslaafden. We kregen er een rondleiding die best interessant was. Verslaafden verblijven er gemiddeld anderhalf jaar en worden tijdens hun afkickperiode begeleid naar een nieuw leven in de maatschappij. Het ziet er allemaal prachtig uit, maar het is een privé- initiatief en het ontbreekt hun toch een beetje aan geld om te functioneren zoals het moet. Momenteel zijn er 3 studenten toegepaste psychologie uit Nederland die hier hun stage lopen.

Verder bezochten we het 17de eeuwse landhuis Daniël dat nu een hotel is en vroeger al als overnachtingsplaats voor reizigers diende. Het groene Landhuis Siberië en de Dokterstuin.

Op de terugweg reden we langs de kust en bezochten enkele mooie stranden. We reden langs Lagun, Barber, Soto , Sint Michiel waar er nog een rest is van een oud Fort met kanonnen.

En toen moesten we ons haasten. We hebben lang niet alles gezien. Vanavond om 7 uur hadden we afgesproken met Orlando en Maja. Orlando is een vriend en ex-collega van Guido, die 11 jaar geleden terug gekeerd is naar zijn geboorteplaats Curaçao. We waren bij hem thuis uitgenodigd. Hij woont in een supermooi huis in het oostelijk deel van het eiland. Het is heel open heel licht en ondanks de warmte en het feit dat er geen airco is is het aangenaam in het huis. Alle ramen en deuren staan open en het is precies alsof je buiten zit. We hebben lekker gegeten en wat herinneringen opgehaald van vroeger en natuurlijk ook een beetje over het leven van nu gepraat.

Morgen gaan we weer op pad met Orlando, hij gaat ons rondleiden op Curaçao en ons mooie plekjes laten zien.

Curaçao

Tweede deel van onze reis : een bezoek aan het Caraïbisch eiland Curaçao.

Curaçao ligt op minder dan 2 uur vliegen van Panama en het leek ons een leuk idee om onze Panamareis te combineren met enkele dagen Nederlandse Antillen. Een volledige vakantie zullen wij nooit in zo'n omgeving doorbrengen, maar enkele dagen hier eens rondkijken en de sfeer opsnuiven leek ons wel leuk. Komt er nog bij dat er een ex-collega en vriend van Guido hier woont en het is dan ook de ideale manier om hem en zijn familie te bezoeken.

De vlucht op zich viel nogal mee, maar daarna begon het lange wachten. Een uur hebben we in de rij gestaan aan de paspoortcontrole. De reden hiervan was vooral dat er vlak voor ons een vliegtuig uit Venezuela geland was. Venezolanen worden extra gecontroleerd, blijkbaar omdat ze te veel cash geld bij hebben. Meer dan $ 10.000 moet aangegeven worden, doen ze dat niet wordt dit aanzien als zwart geld en wordt dit in beslag genomen of krijgen ze een boete. Regelmatig zagen we iemand opzij gezet worden, vooral de man die voor ons stond was ook wel heel erg zenuwachtig merkten we, waarom konden we wel raden... En voor ons duurde het wachten heel lang. Wijzelf waren op een minuut voorbij de paspoortcontrole.

Daarna nog eerst de koffers afhalen, die stonden al langs de loopband zo lang had het wachten geduurd. Dan nog eens alle bagage door een scanner en eindelijk waren we buiten.

Huurwagen afhalen, dat duurde ook weer superlang omdat er nog 4 man voor ons was en er maar één bediende aan de desk was.

Eindelijk waren we op pad! Onze weg naar ons hotel was redelijk makkelijk te vinden, 't was eigenlijk bijna rechtdoor van de luchthaven.

Intussen was het al 4 uur 's namiddags.

We logeren 4 nachten in Kura Hulanda. Het is een gerestaureerd 17de eeuws dorpje in Willemstad. Alle kamers zijn kleine huisjes en het geheel bestaat uit straten en pleintjes zoals het toen geweest moet zijn. Het is een beetje primitief maar het is proper en er is airco, twee belangrijke dingen.

We zijn dan nog even Willemstad gaan verkennen. Spijtig dat de pontonbrug, één van de bekendste beelden van de stad momenteel weg is, deze wordt hersteld. Nu is er een ferry die je van de ene kant van de stad naar de andere kant brengt. Ook wel leuk, maar het duurt soms ook weer net iets langer als wanneer je gewoon over de brug kon lopen.

Niet weglopen, blijven lezen !  Morgen komen er fotootjes

Laatste dag Panama

Onze laatste dag hier in Panama City, maar we hebben nog enkele dingen die we willen bezoeken, dus het zal best wel weer een leuke dag worden.

Zondagmorgen is het superrustig in de stad. Er is bijna geen verkeer. De hele dag is het rustig. Morgenvroeg verandert de stad weer in een mierennest van getoeter en vieze lucht. Dit was vrijdag zo toen we aankwamen en het zal op andere werkdagen niet anders zijn.

Vanmorgen hebben we de taxi genomen naar de Calzada de Amador. Dit is een kilometerslange weg die recht in zee gaat. Is deze weg nu 3 of 6 km lang, hierover zijn de meningen verdeeld en niemand weet het precies, maar wij denken eerder rond de 6. De taxi bracht ons naar een fietsenverhuurplaats, daar huurden we een fietskarretje waar we met zijn twee inzaten en zo hebben we ongeveer 3 km van de weg heen en terug afgelegd. Langs de zee met zicht op de schepen die het Panamakanaal in en uit voeren.

Terug bij de fietsenverhuur aangekomen hebben we opnieuw een taxi genomen tot aan het einde van de weg die eindigt aan de aanlegplaats van ferry's naar verschillende eilanden en ook de boottocht door het kanaal.

Deze weg werd oorspronkelijk aangelegd door de Amerikanen. Tot 2000 was dit nog Amerikaans gebied en mocht hier niemand komen. De Amerikanen vertrokken en stilaan werd dit vooral voor de toeristen een belangrijke trekpleister in de stad. Oorspronkelijk werd de weg aangelegd als een dam om te voorkomen dat de ingang van het Panamakanaal zou dichtslibben.

Op het einde van de weg aangekomen, was het al middag dus tijd voor een hapje en een drankje. Terwijl we op het terras zaten viel er langs onze tafel ineens iets naar beneden. Eerst dacht ik dat het een blad was van de planten die daar stonden, maar al snel zagen we dat het een leguaan was, die had zich wat mistrapt tussen de takken en viel zomaar naar beneden. Heel raar er was enorm veel oproer in het restaurant, iedereen kwam kijken wat er gebeurd was en één van de obers kreeg de leguaan te pakken. Heel het personeel ging fotootjes maken van het beest, precies alsof ze dat nog nooit gezien hadden. Het was een beest van zeker wel een meter lang. De kok was al direct geïnspireerd en wou hem meenemen naar de keuken. Dat heeft hij gelukkig niet gedaan, maar in principe eten Panamezen wel leguaan. Hij werd veilig in een boom achter het gebouw gezet, waar hij eerst al eens kon bekomen van dat gedoe bij de mensen....

Namiddag zijn we een museum gaan bezoeken. Normaal zijn wij zo geen museumbezoekers, maar dit is het 'Museum van de Biodiversiteit' en het is een kleurrijk museum dat Panama perfect samenvat. Er is een heel grote diversiteit in alles, zowel de flora en fauna als ook in de mensen die er wonen. Het was best een interessant bezoek. Kwam trouwens ook perfect uit want het was loeiheet buiten en in het museum was er lekkere airco.

We zijn in Panama gedurende het regenseizoen, maar echt veel hebben we daar niet van gemerkt. Eén keer hebben we enorm veel regen gehad toen we van Gamboa naar Boca Chica reden, daarna nog een paar keer een korte bui onderweg, maar we zijn nooit nat geworden, als we iets gingen doen, was het altijd droog. Gisteren was het de hele dag bewolkt en het onweer dreigde, maar op een paar bliksems en donderslagen na bleef het droog.

Morgenvroeg vertrekken we naar de luchthaven op weg naar deel twee van onze reis : Curaçao

Panama City

Voormiddag bezochten we Panama Viejo, dit is de oorspronkelijke stad Panama die gesticht werd in 1519 en die vervolgens vernield werd door een Schotse piraat en zijn troepen in 1671. Toen werd een nieuwe stad Panama gesticht enkele kilometers verderop in het deel dat nu gekend is als Casco Viejo.

In Panama Viejo zijn alleen nog enkele stenen ruïnes over van onder andere de kathedraal, een klooster, een ziekenhuis en enkele andere kleinere gebouwen. Daar de meeste andere gebouwen zoals de opslaghuizen in hout waren opgetrokken, schiet hier niets meer van over. De stenen van de kathedraal werden voor een groot deel opnieuw gebruikt om een nieuwe kathedraal te bouwen in Casco Viejo.

De veroverde schatten uit Peru en andere Spaanse gebieden werden hier opgeslagen alvorens ze via Nombre de Dios naar Europa verscheept werden en van de andere kant kwamen nieuwe goederen uit Europa hier aan.

Het is een belangrijk deel van de Panamese geschiedenis. De site is voor een groot deel terug ingenomen door de natuur. Gigantische bomen groeien hier tussen de ruïnes. Momenteel probeert men de site te herstellen, maar het lukt niet alt te goed daar men voor de restauratie van bijvoorbeeld de kathedraal bakstenen gebruikt....

Om bij Panama Viejo te geraken moesten we vanmorgen een taxi nemen. Taxi's zijn goedkoop in de stad, maar je kan beter bij de hotelreceptie even navragen wat de normale prijs voor een rit is. We vragen dus wat de prijs is voor een rit naar Panama Viejo. $17 zei men ons ! Dit leek ons toch wat veel, dus wij de straat om te checken. De eerste taxi die we vragen zegt $3, da's dus al heel wat minder. 17 heen en 17 terug is dus 34. Dat is dus bij nader inzien de prijs voor een taxi van het hotel....Na ons bezoekje aan Panama Viejo gaan we nog naar Casco Viejo en daarna terug naar het hotel en we zijn voor de ganse dag taxi op eigen initiatief $ 14 kwijt. Wat een bedriegerij van het hotel! Nog maar eens een bewijs dat je goed moet uitkijken als toerist.

Komen we in Panama Viejo aan, moeten we natuurlijk inkom betalen. Prijs voor volwassene $12, de caissière vraagt of we al 55 zijn. Nee hoor nog 'lang' niet. Blijkt dat er een korting is voor 55 plussers, maar ze vind ons zo sympathiek dat ze ons toch vlotjes de vermindering geeft en we maar de helft betalen. Moeten we daar nu blij mee zijn of niet ? Van de studentenkorting zijn we in alle geval al vanaf....

De rest van de dag zijn we nog maar eens opnieuw naar Casco Viejo geweest, 

het andere oude deel van de stad en hebben we nog een mooie kerk in de buurt van het hotel bezocht. De dag was zo weer om.

Vanavond lekkere steak gegeten in een Argentijns restaurant in de buurt

Terug naar Panama City

Onze rondreis door Panama zit erop, vandaag reden we terug naar Panama City waar we nog 2 dagen de stad gaan bezoeken alvorens maandag naar Curaçao te vliegen.

Het werd een spannende dag want we moesten dwars door de stad rijden om aan de luchthaven te geraken, waar we onze huurwagen gingen inleveren.

Op de heenrit hadden we nogal wat problemen gehad om via de rustigere Corridor Norte van de luchthaven door de stad te komen. Nu had men ons aangeraden de Corridor Sur te nemen. Deze loopt dwars door de stad maar het zou gemakkelijker en sneller moeten gaan.

OK Corridor Sur. Al van voor de Puente de los Americas stond aangeduid dat we voor de Corridor Sur, Avenida Balboa moesten volgen. Zou wel goedkomen dachten we. Maar helaas....het ging weer mis. Aangeduid stond Avenida Italia en Avenida Morido maar geen Avenida Balboa.... Natuurlijk kiezen we de verkeerde en nemen de Morido. Het is er druk en je moet het verkeer volgen, dus terug konden we niet. Dan maar gevraagd bij een tankstation. Een goeie ziel is dan met zijn wagen voor ons op gereden en heeft ons op de juiste weg gezet. Het is toch echt een ramp die wegaanduidingen hier.....

Het mooiste punt van onze rit was wel de Puente de los Americas. Het is een heel lange brug over het Panamakanaal, vlakbij de Pacific. Je ziet er de ingang van het kanaal en je ziet de schepen in en uit varen.

Wagen afgezet aan de luchthaven en daarna met de taxi naar ons hotel in centrum Panama city. Aangekomen in het hotel vroegen we aan de receptie voor een plannetje van de stad met de aanduiding waar we ergens zaten en wat er in de buurt zoal interessant was. Na wat zoeken kwam de receptionist bij ons terug met de melding dat de stadplannetjes nog niet aangekomen waren! Maar in de plaats daarvan had hij een grondplannetje van een grote Mall zo'n 15 km verderop, daar konden we ons misschien bezighouden. Nu zijn wij niet naar Panama stad gekomen om in een Mall 15 km verderop te gaan rondlopen. We hadden natuurlijk wel een stadsplannetje in onze reisgids, maar in principe vragen we altijd aan de receptie zo'n plannetje, da's handig om ons te oriënteren en soms krijg je dan wel leuke tips over de omgeving. Hier wist men dus niks. Nog maar eens een bewijs dat ze hier echt niet weten hoe ze moeten omgaan met het toerisme. Ik denk heus niet dat wij nu net de eerste en enige toeristen geweest zijn die zo'n vraag stelden.

Maar we hebben onze plan getrokken. Ons hotel is vlakbij Avenida Uruguay, dat is de uitgaansbuurt van de stad en daar zijn vele restaurantjes en caféetjes.

Ook werd het tijd om eens wat T-shirtjes enzo uit te wassen want door al dat hete weer hadden we bijna niets fris meer. Er is een laundry in het hotel, dus dat kwam goed uit. Zelf de was en de strijk gedaan vandaag!

Boquete – Santiago

Vandaag was een rijdag, dat was ook zo voorzien en sinds onze heenweg naar Boca Chica hetzelfde was als de terugweg van vandaag, (er is geen andere weg) wisten we ook dat het een vermoeiende rit zou worden. De afstand van Boquete naar Santiago is 220 km maar we deden er bijna 5 uur over door de wegenwerken. In plaats van een nieuwe autostrade stuk per stuk aan te leggen, gooien ze hier het hele land tussen Santiago en de eerstvolgende stad David volledig open en bouwen gelijk een autostrade van meer dan 200 km. Gevolg is dat al het verkeer tegen de eigenlijk toegelaten snelheid van 30 of 40 km per uur over een tweebaansweg kruipt en je bovendien regelmatig nog staande gehouden wordt door mannetjes met Siga en Alto bordjes . Stiekem heeft Guido (waar het kon) toch 60 gereden om het een klein beetje vooruit te laten gaan.

Vanmiddag rond 2 uur kwamen we aan in Santiago, de derde grootste stad van Panama. Het is eigenlijk een stuk autostrade met aan beide kanten wat winkelcentra en enkele hotels.

Je ziet hier wel heel goed dat Panama een land in volle groei is. Niet alleen de aanleg van de autostrade is daar een teken van, maar ook de spiksplinternieuwe gigantische winkelcentra die hier zijn duiden crop. Ons hotel is ook nieuw, nog maar iets meer dan een jaar open, 't is heel modern, en het zou zo ergens in Griekenland kunnen liggen. Het heet dan ook Mykonos.

Panama kende – in tegenstelling van praktisch de hele rest van de wereld geen crisis, sterker nog, het land heeft een economische groei van 9%.

Namiddag hebben we eigenlijk ook niet meer gedaan dan enkele van die Malls te gaan bezoeken. Vlakbij ons hotel is er een dat echt supergroot is. Net zijn hier de eerste winkels geopend. Een deel staat nog leeg en in enkele winkels is men met de inrichting bezig.

Wat wel opvalt is dat kleding hier super goedkoop is. Je vind hier T-shirts voor $ 1,5 en een jeans voor $7 of $8. Een sportoutfit bloesje plus broek $6 en dit is dan niet in rommelwinkels maar in de chiquere zaak. Nadeel is dat de Panamezen een maatje kleiner zijn dan de gemiddelde Europeaan en wij hierdoor gene slag kunnen slaan in nieuwe kleding kopen.....

In de supermarkt moest Guido ook nog zijn wegentol betalen. Er is hier een heel raar systeem wat betreft tol op de autowegen. In Frankrijk of Spanje of andere landen betaal je dat aan een tolhuisje aan het begin of einde van eens stuk autoweg. In Chili is het zo dat je een machientje in je auto hebt waardoor automatisch geregistreerd wordt waar en wanneer je een stuk betaal autoweg gebruikt en dan krijg je om de zoveel tijd een factuur. Hier moet je een Panapas op voorhand kopen. Je koopt bijvoorbeeld voor $10 tol, dit bedrag staat dan automatisch op je wagen geregistreerd waardoor als je door een tolpost rijdt de slagboom automatisch omhoog gaat.....als je nog genoeg geld op je Panapas staan hebt. Nu is dat moeilijk bij te houden, wanneer je tolgeld op is (je kan dat blijkbaar nergens checken) tot je plots voor een gesloten slagboom staat..... dan komt er een mannetje naar je toegelopen en betaal je gelijk $30 en als 'm goed gezind is $10 multa (boete). Dit hebben we in het begin van onze reis al eens aan de hand gehad en het mannetje was gelukkig goed gezind en eiste maar $10, dus om te voorkomen dat we morgen weer eens zoiets tegenkomen op de autoweg rond Panama stad hebben we maar genoeg geld op onze Panapas gezet.

Zo zie je maar reizen is altijd weer nieuwe dingen tegenkomen.

Geocache meeting en koffietoer

Vandaag combineerden we onze reis met een andere hobby, namelijk geocachen. In voorbereiding op onze reis hadden we zoal eens gekeken welke geocaches we zouden kunnen doen. We stelden vast dat er hier in Panama niet erg veel geocaches waren, maar toch kwam Guido in contact met een geocacher in Boquete. Al snel groeide het idee om elkaar te ontmoeten als wij in Boquete waren, dus waarom er niet gelijk een event van maken?

Zo gezegd, zo gedaan en het mini-event vond vanmorgen plaats in Mike's place een klein café-restaurantje hier in het dorp.

Oorspronkelijk dachten we maar met ons 3 te zijn, maar en dat is nu net het leuke aan geocachen, er kwamen nog anderen op af. Iemand uit Canada, een meisje uit Rusland en haar Oekraïnse vriend. Allemaal hebben we dezelfde hobby maar we zijn allemaal met een ander doel hier. Daniel (de organisator van het event) is rentenier en komt uit Seattle, Lena en Nick (het Russisch meisje en haar vriend) waren reeds – exact vandaag – 10 maanden op reis door Amerika en waren in Panama reeds een maand gestrand omdat Nick moet wachten op zijn visum voor Costa Rica. De Canadees werkt in de houtindustrie en is daarvoor reeds meer dan 7 maanden hier. Verschillende verhalen, verschillende mensen en dat maakt reizen zo leuk....

Namiddag deden we een koffietoer onder leiding van Hans (de Host van onze cottage) Hij wist ons enorm veel te vertellen over de geschiedenis en de productie van de koffie. We hebben ook uitgebreid verschillende koffiesoorten kunnen proeven. Was ook wel best leuk.

We stellen nu ook vast dat er enorm veel expats zijn hier in Panama en dan vooral Amerikanen. Wat ze hier doen? Rentenieren denken we....Voor hun is het leven hier veel goedkoper dan in de US en toch hebben ze bijna hetzelfde comfort als bij hun. Het klimaat is dan ook nog eens aangenaam (vooral hier in Boquete) kortom ik denk dat ze leven als God in Frankrijk, maar wij zouden zo'n leven toch niet echt zien zitten. Naar het buitenland gaan wonen is één zaak, maar als je daar niks, maar dan ook niks anders te doen hebt dan rondhangen, elke dag opnieuw, denk ik dat het snel saai wordt....Kortom ik denk dat we onze oogjes wel goed open getrokken hebben en gezien hebben hoe en wat het is om je netjes opgebouwde leven in je thuisland te ruilen voor een leven als expat ergens anders ter wereld.

Dit heeft niets met onze reis op zich te maken, maar het is maar een bedenking die ik er efkes tussendoor wou bijzetten.

Vanavond zijn we voor de tweede keer gaan eten in 'The Rock' een heel goed restaurant. De obers herkenden ons al en kwamen al extra goeieavond wensen . Is wel leuk.

Morgen begint onze terugreis....spijtig genoeg. Hierover morgenavond meer.

Dag trip door Boquette en Bocas regio en bezoek aan de Ngöbe Indianen

6 oktober

Om zoveel mogelijk te zien van de regio hadden we een dagtocht geboekt met Hans de host van de cottage waar we 3 dagen verblijven.

Hij en zijn vrouw Terry zijn Nederlanders die hier reeds gedurende 18 jaar een lodge runnen. Hij kent de regio van binnen en van buiten en zodoende was dit de beste optie.

We vertrokken vanmorgen om 8 uur, het regende een beetje maar dat is niet erg. We zouden verschillende microklimaten doorkruisen en ergens op onze tocht zouden we sowieso regen krijgen vertelde Hans ons. Nog maar net vertrokken reden we al op onverharde wegen. Een weg was eigenlijk privé eigendom van de elektriciteitscentrale hier, maar er stond niet dat het verboden terrein was, dus reden we hier over door een wondermooi groen landschap en langs het meer waar het water voor de centrale verzamelde.

Iets verderop – we waren intussen weer op een normale berijdbare weg gekomen – kruiste ons een soort 'wild' dat we eigenlijk liever niet tegenkwamen, maar dat toch wel spannend was om te zien : een tarantula. 

Gigantisch zo'n beest. We reden door het nevelwoud en het regenwoud. We zagen hoe de diversiteit van de plantengroei veranderde. Hogerop waren het struiken met harde bladeren, iets lager was er weelderigere groei met allerlei soorten planten. El Diablo is de plek met het slechtste weer op aarde (volgens Hans) Het waait er altijd en het is er zo goed als nooit zonnig. De wind kan hier gemakkelijk een vrachtwagen omver blazen. Het was er ook guur ook. Het speciale aan deze plek is dat het de Continental Divide is. Dit is een breuklijn die dwars door het gehele Amerikaanse continent (van Noord naar Zuid) loopt en die er voor zorgt dat het water aan de ene kant naar de Caraïbische zee vloeit en aan de andere kant naar de Pacific.

We reden verder door het zeer landelijke deel van Panama, een deel dat we op ons eigen nooit gezien zouden hebben. We reden langs het dorpje Paja de Sombrero een zeer vruchtbaar en welvarend dorpje, we dronken koffie aan de oever van een rivier....

In dit gebied wonen ook nog enkele Indianen stammen. De regio's waar zij wonen heten Comarca. Hier gelden hun wetten en hun regels, de Panamese staat heeft hier weinig te zeggen. De regio is in volle ontwikkeling, dat wil zeggen er komen overal scholen en gezondheidsposten die met behulp van het Peace Corps (dit is een Amerikaanse vrijwilligersorganisatie ) opgericht worden. Deze organisatie begeleid de inboorlingen ook in hoe ze meer kunnen maken van hun dorp, hoe ze met geld moeten omgaan enz...

We bezochten zo'n Ngöbe dorp waar ze vooral leven van de Cacao.

We mochten proeven van de verse cacaoboon. Zo één cacaoboon bevat vele cacaozaadjes die dan gebrand worden en daarna gemalen. Een vers cacao zaadje smaakt eigenlijk zoals een lychee, het is ook een zwarte pit met wit vlezig vruchtvlees eromheen.

 

We zagen hoe chocolade gemaakt wordt van grote Cacao noot tot boon tot gemalen cacao en volgend stadium ruwe chocolade. Deze is puur puur 100% Zo wordt die verkocht aan onder andere Zwitserland waar er dan door toevoeging van cacaoboter en suiker de voor ons eetbare chocolade van gemaakt wordt. De ruwe chocolade (dit is dus de gamalen boon) smaakt naar chocolade maar is heel bitter.

Op de terugweg naar Boquette zijn we nog een lekkere koffie gaan drinken in een klein koffiehuisje langs de weg. Het was een lange, leerrijke en interessante dag. We waren pas na 5 uur terug aan de cottage.

Boca Chica – Boquette

5 oktober

Leaving Paradise! Boca Chica was héél mooi en aangenaam om te zijn, maar ja aan alles komt een eind op naar andere leuke dingen...

Onze reis zetten we verder door vandaag naar Boquette te rijden. Niet zo heel ver van Boca Chica maar toch praktisch de andere kant van het land.

2 uurtjes rijden en deze keer met een heel goede wegbeschrijving die we kregen van de hotelhost in Boca Chica en die ons via een alternatieve weg naar Boquette bracht en zodoende moesten we niet door of langs David de tweede grootste stad van Panama waar omheen een kluwen van wegen leiden waar we anders gegarandeerd weer eens verloren zouden gereden zijn....

We logeren hier bij een Nederlands koppel in een cottage midden in de jungle (alweer) De cottage ligt zo'n 200 meter het regenwoud in op een heuvel en we kijken uit op het middendeel van de bomen, dus de oerwoudbodem is een stuk onder ons en de boomtoppen een stuk boven ons. Ons terrasje is supermooi gelegen. Tot nu toe hebben we nog alleen maar hummingbirds (kolibries) gezien, we hopen morgen ook nog wat andere dieren te zien.

Na aankomst zijn we eerst het stadje geen verkennen. Boquette is niet echt groot maar de omgeving is mooi, er zijn hier overal bloemen en wat vooral aangenaam is, is de temperatuur. Vandaag was het 25-26° en het was niet vochtig. Wat een verademing na wat we de afgelopen dagen hadden!

's avonds koelt het hier af. De Panamesen vinden dan dat het tijd wordt om een vest of trui aan te doen, voor ons is 23° nog best aangenaam.

Op culinair vlak stelt Panama niet echt veel voor, er is geen echte specifieke Panamese keuken en een goed degelijk restaurant is moeilijk te vinden. In Boquette zijn veel restaurants (had men ons gezegd) klopt ook wel, maar vooral low-budget en fastfood. Vanavond hebben we wel een leuk plekje gevonden 'The Rock', een supercool restaurant waar life Jazz muziek werd gespeeld en een jonge Jazz zangeres haar ding deed. Best aangenaam en lekker eten dat niet duur was voor de omgeving.

Walvissentocht rond Boca Chica en tropische eilanden

Het deel van Panama waar we nu zijn bestaat eigenlijk uit verschillende kleine eilandjes, het ene al mooier dan het andere maar de meesten hebben mooie tropische stranden en zijn onbewoond. Een groot deel van de eilanden is bezit van de staat, enkele zijn privé bezit en er zijn er maar enkele die toegankelijk zijn voor toeristen.

Wij combineerden vandaag een walvissentocht met het bezoek aan 2 van deze tropische eilanden.

Of we walvissen gingen zien, was af te wachten. Het is het einde van het walvissenseizoen en men kon ons niet garanderen of we er gingen zien. Dat weten we eigenlijk ook wel, het is geen dierentuin, het is de natuur en 't is altijd afwachten.....

We waren nog maar net vertrokken of er tuimelden al enkele dolfijnen voor onze boot rond. Van korte duur spijtig genoeg, ze verdwenen weer even snel als ze gekomen waren.

Iets verderop hadden we al meer geluk, walvissen, van heel dichtbij. We zagen ze statig door het water glijden. We hoorden hun adem, hun gezucht en gekreun. Heel indrukwekkend om zo dichtbij deze reuzen te zijn.

Tussenpauze op een eilandje. Héél mooi! Wit strand, groen water en palmbomen. Wat moet je nog meer? We voelden ons zo in een aflevering van Robinson. Enige nadeel was dat onze boot niet direct aan het strand kon aanleggen en we dus in het water moesten springen en zo naar het strand gaan. Hierdoor konden we ook best onze camera of zelfs een handdoek niet meenemen, dat zou al nat geweest zijn voor we goed en wel uitgestapt waren.

Wie wilde snorkelen kon dit, of zwemmen of luieren op het strand....

Vervolg van de tocht, een ander deel van de wateren waar ook walvissen te spotten waren. Hier zagen we er nog enkele, maar iets minder dichtbij. Wel hebben we er ene omhoog zien springen wat ook weer zeer indrukwekkend was.

Tweede eilandje om te bezoeken. Nog mooier dan het eerste en het voordeel hier was dat het water veel rustiger was. Bij het eerste eilandje was er veel onderstroming, hier was het water kalm.

Zo werd het weer tijd om terug naar ons hotel te varen, daar hebben we eerst een hapje gegeten en daarna zijn we met de watertaxi (alle vervoer gebeurt hier met de watertaxi) naar het tegenoverliggende eiland Boca Brava gevaren. Daar hebben we een wandeling gedaan naar de aapjes die op het eiland wonen. Maar ook hier weer hetzelfde verhaal, het is geen dierentuin, het is de wildernis.
We hebben de apen wel gehoord maar niet gezien....

Als beloning echter mochten we van ons inkomgeld bij terugkomst een drankje nuttigen aan de start van de wandeling. Wij kozen voor een lekkere Pina Colada!

El Valle – Boca Chica

Na het ontbijt zijn we vertrokken vanuit El Valle naar Boca Chica. Dit zou de langste rijdag van de reis worden, dat wisten we op voorhand. 350Km maar bijna volledig langs de Panamericana, dus dat zou wel vooruit gaan....dachten we.....

Alles ging goed tot net voorbij Santiago, toen waren we zo'n 120 km onderweg. Op de kaart zagen we wel dat hier de autostrade smaller zou worden, ipv 2 rijvakken in elke richting, 1 rijvak in elke richting.

Maar het kwam veel erger, er waren wegenwerken! De autostrade wordt verbreed en daardoor moest het verkeer inderdaad 1 rijvak heen en 1 terug, maar dit tegen een toegelaten snelheid van 40 km per uur. En dit tot aan de afslag naar Boca Chica 200km verder! Af en toe heeft Guido wat vals gespeeld en toch stiekem 60 gereden en daardoor hebben we over dit stuk 4 uur gedaan! Dit was dus echt niet leuk. Echt overdreven druk was het verkeer niet, maar 40 per uur is echt traag. Alle wegsignalisatie was ook weg, geen enkele aanduiding zelfs niet van dorpjes, of afslagen, niks, het was dus extra goed opletten of we onze afslag niet misten....Gevolg was dat we pas om 4 uur deze namiddag in ons hotel hier aankwamen (we waren al weg van 9 uur vanmorgen)

Veel hebben we dus ook niet meer gedaan vandaag. Een cocktailtje gedronken met uitzicht op zee en vanavond lekker gegeten in het restaurant hier.

Het is wel een heel mooi gelegen hotel, heel modern, vlakbij zee en het wordt uitgebaat door een Belg uit Roeselare.

El Valle de Anton

Vandaag hadden we een heel drukke dag alleen al met het bezoeken van alle belangrijke dingen hier in dit kleine stadje.

We begonnen vanmorgen met een bezoek aan El Nispero. Oorspronkelijk was het een plantentuin maar in de loop der tijd is het uitgegroeid tot een mini zoo met vooral dieren die in Panama leven. 

 Er is ook een gebouw waar de Rana Dorada – het symbool van Panama – te zien is, deze gouden kikker is met uitsterven bedreigd net als vele andere gifkikkersoorten hier in Panama maar ook in de aangrenzende landen. Er is blijkbaar een soort schimmel die deze diertjes aantast, deze schimmel verspreidt zich over meerdere landen van Midden en Zuid Amerika en tot nu toe is er nog geen reddingsmiddel gevonden.

Vervolgens gingen we naar de Choro El Macho waterval. Prachtig gelegen midden in een stuk regenwoud. Via verschillende hangbruggen kwamen we tot bij de waterval en iets verderop was er ook een natuurlijk zwembad met water van de waterval.

La Piedra Pintada is een indrukwekkend grote rots met rotstekeningen. Het is niet echt duidelijk uit welke tijd deze tekening stammen en wat ze voorstellen, maar 't was echt wel een bezoekje waard. Heel het pad hebben we niet afgelopen, want dit was een heel zware wandeling van 2 uur, maar het belangrijkste deel hebben we wel gedaan.

Namiddag zijn we naar de warmwater bronnen geweest. Zoals ik gisteren al vertelde ligt El Valle op de bodem van een uitgedoofde vulkaan en deze termische baden zijn nog een rest van de vulkanische aktiviteit.

We moesten stilaan gaan haasten want de dag was al goed opgeschoten.

Nog een bezoek aan de vlindertuin en een orchideeën kwekerij, waar ook vele andere mooie bloemen en planten te bewonderen waren.

In het centrum van het stadje stond er een wegwijzer Altos de Maria 7,5 km, wat zou daar te zien zijn? Wij dus toch ook nog daar naartoe gereden als afsluiter van de dag. Nou ja naartoe gereden is veel gezegd, we zijn op minder dan 1 km van ons eindpunt moeten terug keren omdat de weg te steil was. Onze wagen geraakte niet eens meer aan de 20 per uur in het naar boven kruipen, toen het laatste stuk nog steiler werd.....We reden dus naar de rand van de vulkaan. Het was in alle geval de moeite tot waar we gereden zijn, prachtig groen landschap met hier en daar een huis tegen de helling.

Vanavond na het eten nog wat zitten praten met de Hosts van deze bed & breakfast. Lionel is eigenlijk Amerikaan maar geboren in Panama, dus heeft hij de Panamese nationaliteit en Monica zijn vrouw is Ecuadoriaanse. Deze B & B was hun buitenverblijf. Toen Lionel 15 jaar geleden op pensioen ging en de kinderen uit het huis waren, hebben ze van hun buitenverblijf een B&B gemaakt. 't Was een leuke praatavond, zo leer je nog eens iets over Panama en het leven hier en zo merkten we ook dat zelf de Panamezen verkeerd rijden in hun eigen land omdat er geen of te weinig wegaanduidingen zijn.